bricks, clicks en hiks

Met dingen kun je niet lachen, met mensen wel. Niet met iedereen, dat begrijp ik ook wel.
Ik kan best een aantal mensen noemen met wie ik het voor vrijwel onmogelijk houd om te kunnen lachen. Als je wilt lachen, heb je daar toch zeker mensen voor nodig.

Ik kan ook erg lachen om mopjes die vrijwel dagelijks worden gemaild door een goede vriend. EN ik heb wel een goede vriend die dat doet. En die persoon is niet zomaar een goede vriend geworden. Daar hebben we samen wel wat voor gedaan. En we zien elkaar ook nog met enige regelmaat. Daar doen we moeite voor.

En het mooie is dat hij een winkel heeft. Hij verkoopt aan mensen. Daar praat hij mee, hij luistert naar ze. Ze zitten of staan naast elkaar, of tegenover elkaar. Niet een enkele keer, maar vaker. Dan komen zijn klanten terug voor een tweede gesprek, een tweede keer laten ze hem luisteren naar wat ze te vertellen hebben. En dan kopen ze bij hem iets moois, iets wat ze graag willen hebben, wat hij graag aan ze overdraagt. Hij gunt hen de winst van het eigendom en zij gunnen hem de winst die hij als ondernemer ook nog moet maken om ze nog eens te kunnen ontvangen.
In de detailhandel kom je niet verder als je niets om mensen geeft. En hij laat duidelijk merken dat hij dat heeft begrepen. Dat hij doordrongen is van de behoefte aan persoonlijk contact. En bij hem, zoals bij zoveel andere winkeliers (ook bij mij) is het bezit van de zaak nu juist niet het einde van het vermaak. Het vermaak begint bij de gesprekken en gaat na de aanschaf nog lange tijd door.

Zo las ik enige tijd terug een tweet over Het Nieuwe Winkelen. En die tweet was zo wervend. Alsof hier een weg werd ingeslagen die we jaren geleden al in onze TomTom als vaste bestemming hadden moeten programmeren. Een gemiste kans als je daar niet aan mee zou doen. Maar lieve mensen toch. Wat een ontzettend onzinnig schrikbeeld is dat.

Even kort door de bocht zou Het Nieuwe Winkelen dan zijn dat je in je luie stoel je boodschappenlijstje maakt, de bestelling verstuurd en wacht tot het gedrocht van Zalando de deurbel doet rinkelen, waarna je met een schreeuw van geluk je nieuwe aanschaf ontvangt.
Een schreeuw, omdat je het praten totaal niet meer machtig bent. Schrijven overigens ook niet. We tikken allen nog maar en brullen klinkers naar elkaar.

Kies je voor de “clicks” dan kies je als vanzelf niet voor de “bricks”. Omarm je dus als consument het nieuwe winkelen, dan is de tijd van het oude winkelen binnen enkele jaren uit ons leven verdwenen. Even gechargeerd geponeerd natuurlijk.

Pas er maar voor op. De lekkere kazen die nu bij de super uit de schappen worden getrokken (vroeger overigens gewoon bij de kaasboer), worden straks door de brievenbus, voorgesneden en voorverpakt, op de mat geschoven. Voor de kroppen sla moet je de deur nog opendoen. De groenteboer bestaat nu al nauwelijks meer, maar straks al helemaal niet.

Henk gaat het ouderwetse winkelen, wat hij nu zo verafschuwt, straks nog heel erg missen. Dan zit Ingrid op de bank druk te beppen met haar vriendinnen via de nieuwste tablet terwijl ze samen virtueel en oh zo goedkoop winkelen. Kan Henk nog niet rustig onderuitgezakt sport kijken en een biertje drinken.

Hallo clicks en weg bricks en hiks.

Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s