ik versus jij

Afgelopen week reed ik op de snelweg, cruisecontrole op 130 waar het mag en op 120 waar de 130 niet meer mag. Al die ophef hierover ontgaat me een beetje. Nu hebben we snelwegen met wisselend maximale snelheden van 80, 100, 120 en 130. In mijn thunderbolt-vehicle zit nog niet de technologie dit zich automatisch aanpast. Dus ik ben op mijn eigen oplettendheid aangewezen. Laat dat nu net een noodzakelijke houding in het verkeer zijn. Ik maak me er niet druk om. Ik let gewoon op.

Ik haal een auto in en doe daar best wel even over omdat deze mede-snelweggebruiker een dito control heeft geactiveerd. Maar de bumperklever die in mijn spiegel steeds groter wordt, maakt duidelijk dat hij alles behalve controle heeft over zijn snelheid. Ik moet en zal mijn weghelft verlaten van hem. En zwaaien met zijn vingers, 1 van zijn linkerhand en 1 van zijn rechterhand, beetje knipperen met zijn lichten. En met het beetje liplees-kennis dat ik heb, begrijp ik dat het menens is.
Nu kan ik er geen nachtrust over verliezen, maar toch heb ik de pest in en spreek ook hardop een bepaalde verwensing naar deze wegvervuiler uit.

Het was op een vrijdag, het weekend staat voor deur, en omdat ik toch wat een de late kant thuis kwam, was het lumineuze idee gevat weer een keer gezellig en getweetjes buiten de deur te eten.
Zo gezegd zo gedaan. Het aannemen van de jassen kon nog net met enige optrekkende mondhoek worden gedaan, maar toen de bestelling werd opgenomen was al snel duidelijk dat gastvrijheid niet tot de vaardigheden van de bediening behoorde. Alles was erop gericht om ons een voor-, hoofd- en een nagerecht af te troggelen met hele flessen wijn bij elke gang. Keurig werd tijdens deze bestelling een 3-tal nieuw ontvangen sms-jes bekeken, waarvan er 1 zorgvuldig werd beantwoord. Met een glimlach. Dus de gast krijgt amper een glimlach en de textmessage wordt met plezier behandeld.
We gingen eigenlijk met meer tegenzin weg dan het plezier waarmee we binnenkwamen. Dat is toch een beetje vreemd?!

De conclusie die dag was dat we ons hadden laten meeslepen door het chagrijn van anderen. De sfeer die anderen opriepen, sleepte ons mee in neerwaartse richting. Een sfeer van “ik versus jij” en “ieder voor zich”. Het is alleen nog “ik wil iets van jou” en niet meer een houding van “samen kunnen we het leuk hebben”.

Als je je bewust bent van dat feit en oprecht positief en enthousiast met anderen weet om te gaan, hebben we het toch een stuk plezieriger met zijn allen. We hebben een vrije wil maar staan ook niet los van de ander.

Beetje ouderwets en belerend, maar “Wie goed doet…..”. Maak dat de bumperklevers en knipperflippers maar eens wijs.

Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s