een tweede golf

Afgelopen week was ik naar een seminar. Het ging over lef. Het lef wat je zou moeten hebben als ondernemer, laat ik zeggen als mens, om bij tegenslag door te pakken. Niet alleen bij tegenslag, maar ook als er een kans voor je snufferd komt. Lef. Moed. In sommige gevallen simpelweg eigen wijsheid en een bord voor je kop omdat je passie je brengt waar je wezen moet. Althans dat blijkt dan achteraf.

Ik zal geen van de sprekers tekort doen, als ik de laatste spreker, de geheim gehouden uitsmijter, er even uitlicht.
En heb dan niet het beeld van een uitsmijter waarbij het onderlijf meerdere malen in het bovenlijf zou kunnen verdwijnen. Nee, deze man werd in een rolstoel het podium opgeduwd. Zijn onderlijf gaat nergens meer vrijwillig heen.
“Dat opkomen duurt bij mij altijd iets langer. Krijg ik langer applaus.” De openingsgrap was eruit. Jaap Bressers was begonnen.

Zijn verhaal is vele malen sterker juist doordat hij in een rolstoel zit, voor het overgrote deel verlamd is en echt tegenslag heeft gehad. Het was geen tegenslag zoals een echtscheiding waarna je dan jezelf weer volledig zou hebben herpakt en zin in het leven had. Dat zou geen impact hebben. Ook niet in een rolstoel. Nee. Over echtscheidingen sprak hij niet. Hij sprak over zijn gebroken nek en het feit dat hij na zijn ongelukkige duik een arm onder water voorbij zag glijden, denkend “Die arm komt me redden…”. Met een gebroken nek is het immers lastig terug naar land zwemmen. Het was helaas zijn eigen arm die, volledig verlamd, bewoog met het ritme van het water.
Jaap vertelde over de 2e golf die hem meenam naar de oppervlakte. Zijn hoofd boven het water tilde en hem de kans gaf nog een keer naar lucht te happen. Jaap pakte die kans en werd terug op het strand gebracht.
De 1e golf had zijn naam erop gehad waardoor Jaap de duik van zijn leven dacht te nemen. Dat pakte anders uit. Maar had hij niet zijn naam gezien, dan was hij niet wie hij nu is. Dan had hij niet de hele zaal kunnen inspireren, mij kunnen raken. Zijn beperking is juist zijn kracht geworden.
En broeder Carlos gaf hem een extra zetje. Carlos’ hand op Jaap’s schouder. De schouder die niet verlamd was.
De woorden “It’s ok” waren voor Jaap voldoende. Iets kleins van Carlos, was voor Jaap groots.

Lef. Moed. De kans zien en pakken met de 2e golf. Meeslepend verhaal. Ik ga niet duiken in Portugal. Ook niet ergens anders. Zeker niet.
En als je de 2e golf al hebt gevoeld? Dan wordt het wachten op de eerste.
Ik ben er van overtuigd dat de 2e golf er niet zal zijn zonder de eerste. Heb het lef de eerste dan niet te ontduiken.

Tot die tijd, zal ik Carlos zijn. Iets kleins doen om iets groots te laten ontstaan. Voor mijn klant. Voor mezelf.

Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s