in mijn voetbalnopjes

Bijna elke avond is het raak. In juni en in juli ook nog een paar dagen. Elke avond voor de buis. Gezellig. Drankje erbij, borrelnootje, blokje kaas met een likje Zaanse mosterd en dan lekker voor de buis. Pure entertainment.

Elke dag na het werk zit ik in de auto naar huis al met de voorpret van het aanstormende avondje vermaak. Want laten we eerlijk zijn, EK Voetbal anno 2016 is puur entertainment. Alles mag wat mij betreft naar de commerciële televisiemakers.

Dat leek enkele jaren geleden al te gaan gebeuren. Maar wat mij betreft mogen de trossen nu definitief los. In ieder geval wat voetballen betreft. Ik zal Wimbledon, de Tour de France en wat zwem- en schaatspartijen nog het voordeel van de twijfel geven. Uiteraard blijven voorlopig ook de Olympische Spelen nog even buiten schot.

Maar voetballend Europa mag wat mij betreft ten prooi vallen aan het grote geld. Grotendeels is dat toch al het geval.

De arena werd vroeger nog betreden op leven en dood. Een duimpje omhoog of omlaag bepaalde, als je het leven nog niet had gelaten, of het je nog gegund werd. Nu is leven of dood niet meer aan de orde in de 21e eeuw. Gelukkig maar. Tenzij je tussen de hooligans verdwaald raakt natuurlijk. Die randverschijnselen hebben niets meer met de voetbalsport te maken. Die zouden allemaal eens een weekje verplicht op snuffelstage moeten bij de professionele cage-fighters.

Hun eerste 5 minuten zou ik graag live uitgezonden willen zien. Ik neem op zeker een abonnement, als dat ooit gaat gebeuren.
Nee, knokken voor het vaderland op de groene mat begint nu met een twijfelachtige mompeling tijdens het volkslied. Wat een aanfluiting. Er zijn er maar weinig die het volkslied nog kennen, laat staan uit volle borst meezingen. Ik vrees dat, sinds de afschaffing van sport en spel op Koninginnedag en de daaraan voorafgaande verplichte opening om 08.00 uur, met de klas voor het Gemeentehuis, nog slechts de openingszin uit het hoofd kan worden opgezegd. En zelfs dat maar door een enkeling.
Hoe vermakelijk is het als er dan toch elf mannen luidkeels en enigszins emotioneel, hun adrenaline op niveau proberen te krijgen.

Het eerste blokje Old Amsterdammer. Lekker.

Ik schiet regelmatig in de krampen als er, kort na de indrukwekkende haka van de IJslanders, één van hun toegejuichde spelers zijn gebitsbeschermer blootlacht. Op zichzelf natuurlijk leuk om er een grap over te maken. Een land met een lokale tandarts als bondscoach. Hilarisch. Maar deze man is klaarblijkelijk wel in staat de groep voetballende Vikingen zodanig te inspireren en te motiveren dat ze de Britse voetbalvertegenwoordiging na 90 minuten huiswaarts sturen. Een elftal dat bij elkaar gevonden kon worden in een land met amper 10% van de inwoners van alleen al de hoofdstad van de Britten. Ondanks het grote geld is de magie al jaren zoek bij onze buren van de bolhoed. En de Bart de Graaf van de groene mat, speelt de hoofdrol. Puur amusement. Van buiten de EU trouwens.

Ik geniet van een teugje heerlijk helder gerstenat.

Als er een speler wordt gewisseld, wordt er netjes getoond hoeveel meter hij heeft gelopen en wat het gemiddeld afgelegde aantal meters is van het gehele team. Zou het niet geweldig zijn als tijdens de wedstrijd alle lijnen open gingen. Een live sponsorloop. Voor elke gelopen kilometer kan de teller snel oplopen voor het goede doel. Een bijdrage voor een heropvoedingscentrum van de opgepakte hooligans bijvoorbeeld.

Langs de lijn zitten straks juryleden, zorgvuldig bij elkaar gezocht door oom John. Elk met een rode knop voor het team dat van links naar rechts speelt en een blauwe knop voor het team dat de andere richting moet weten te vinden. En denk erom, bij vier kruizen is het einde wedstrijd.
Ik zie ze al zitten. Michel Platini, hij is volgens mij beschikbaar en commercieel inzetbaar. Dan Karaty; geen jury zonder Dan. Met de sinds 2010 zeer bekende, licht aangepaste, Dutch Bavaria Dress, zal Erica voor de broodnodige argumentatie kunnen zorgen en daags na een wedstrijd evenzo levendig verslag kunnen doen op de radio. En vanzelfsprekend delen Geer en Goor een stoel en zorgen voor de kijkcijfers bij een breed en wat ouder publiek.

De bitterballen mogen erin.

De Hawkeye heeft haar intrede gedaan. Is de bal al helemaal over de doellijn, of wordt het vreugdedansje van de wegrennende spits, door 2 lullige ontbrekende millimeters, bruut onderbroken? Spannend en leuk om naar de verbaasde, teleurgestelde bik te kijken als Hawkeye het oordeel velt.
Met alle Pompadours, Flattops en Psychobillys van Bertus Barbier en consorten, wordt het er niet makkelijker op, je oog op de bal te houden. Dus Hawkeye mag blijven. In de pauze alle aandacht voor de potten reuzel en geurverrijkte pommades die nodig zijn geweest om de knipkunsten ruim 2 keer 45 minuten overeind te houden. Van de ene verbazing snel naar de andere. Als het de knip- en scheerkunstwerken niet zijn, zijn het wel de absurde hoeveelheid plakplaatjes. Waarschijnlijk heeft Panini een nieuwe rage gelanceerd. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand uit vrije wil, de meest vreemde teksten, tekens of cartoons op zoveel plekken van zijn lijf, permanent laat aanbrengen. Niet eentje, niet alleen een arm of een been. Nee de nek, de hals, achter de oren, onder de kin, hele torso’s staan er vol mee. En ruggen vol. Dat zie je als er weer een dwaas zijn shirt uittrekt, na een bal tussen de palen van de tegenstanders te hebben gejaagd, op weg naar een zekere gele kaart.
Wie die regel overigens verzonnen heeft, had ook een moment van totale verstandsverduistering vrees ik. Een zinloze gele kaart, voor een zinloze actie. Vermaak van de bovenste plank. Dat dan weer wel.

Proost.

Stom zijn ze niet hoor, die voetballers. Velen zijn cum laude afgestudeerd. Echt waar. Aan de Schwalbe Academie. Niet eenvoudig deze opleiding. Duurt geen vier jaar. Dat niet. Maar het uiteindelijke examen vergt een zekere lichaamsbeheersing en is erg belastend voor de stembanden. Waar ze tijdens hun jonge jaren netjes, soms meertalig ook nog, met twee woorden hebben leren spreken, moeten ze nu langgerekte kreten van enkel klinkers, luidkeels en heel duidelijk articulerend, uit weten te stoten. Dat is een hele andere techniek. Bovendien worden ze getraind altijd goed op te letten waar de drones en zijlijn-camera’s zijn, zodat de thuiskijkende sportgokker mee kan genieten.

En als de regie goed haar best doet, worden we als kers op de taart getracteerd op Joachim die, alles overwegend en zich van geen kwaad bewust, zijn geurtjes en smeurtjes bewondert en, laat ik netjes zeggen, verwerkt.

Ik neem nog een handje borrelnootje om het af te leren.
Advertenties

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s