goeds, groots en niets

Om de een of andere reden valt een zinsnede uit menig reclamespot me de laatste tijd meer op dan anders.
Het zal u wel bekend in de oren klinken. Reclamemakers wringen zich in allerlei bochten om de opgelegde tekst in hun goed betaalde opdracht te verwerken.
De tekst wordt rustig sprekend opgenomen en in de spot versneld afgespeeld. Snel voldoende om nog net verstaanbaar te zijn. Ofwel het wordt zonder geluid ingevoegd als een slinks regeltje, uiteraard van rechts naar links je beeld inschuivend, op een plek waar je oog er het minst waarschijnlijk op zal vallen.

“Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.”

De leus die bedacht en verplicht werd om de consument nog eens duidelijk in te peperen hoe wrang de drang naar meer en steeds meer soms kan zijn. Achteraf bekeken dan.

“Roken is dodelijk” is ook zo’n gedrocht van een tekstuele en zinloze maatregel uit dezelfde hoek. Roken in het verleden biedt inderdaad geen garantie op een toekomst.
Maar je zou ook kunnen sterven door een tegenligger, die in zijn stoere sportwagen, met zijn gedachten veel meer zit bij de misplaatste straatrace, dan bij de gegarandeerde gevolgen van zijn wangedrag. Je kunt ook het leven laten als een andersdenkende idioot op 6 mei van een willekeurig jaar, jouw gedachtegoed om zeep wenst te helpen. En hoe vaak lezen we niet dat iemand is overleden aan de gevolgen van een hartstilstand? Nu was biologie nooit mijn sterkste vak, maar de gevolgen van een hartstilstand, als deze toch enige minuten ononderbroken aanhoudt, zijn volgens mij altijd hetzelfde.
Maar strikt gezien bieden de resultaten van het roken geen garantie voor een einde aan je toekomst, als direct aanwijsbaar gevolg ervan. Een enkeling red het al rokend tot de 100. Het is niet uitgesloten. Wel uitzonderlijk.

Wat wel zeker is, is dat het verplicht ontsieren van een pakje tabak-ellende met deze zinloze tekst inmiddels als vrijwel gegarandeerd resultaat heeft, dat er niet minder gerookt wordt. Haal de tekst eraf en het roken zal niet toenemen. Daar ben ik heilig van overtuigd. Nee, er zijn verdiepingen vol met ambtenaren, maandenlang bezig geweest een nieuwe maatregel te bedenken en wederom aan de industrie op te leggen. De schokkende en bloederige of anderszins onfrisse plaatjes. Volstrekt kansloos.
Ook is de poging om de industrie strafrechtelijk te vervolgen, jammerlijk mislukt. Goed en dapper geprobeerd, maar eveneens volslagen kansloos. De belangen zijn veel te groot. Money over matter. Even flauw, ik kan het niet laten. Ik heb er inmiddels wel tabak van. Waarvan? Dat het Neerlands bestuur het zo moeilijk heeft om iets goeds goed te doen.

Er bestaat een groot verschil tussen “goeds” en “goed”. Zoals dat bij “groots” en “groot” ook het geval is. Die ene “s” kan een wereld van verschil maken, waar veel politici zich best wat vaker iets van zouden mogen aantrekken. Slecht en slechts of recht en rechts. Link en links, ook zoiets. Nog een s erbij en je hebt slinks. Je kunt je snel vergissen.

Wil je als overheid de stemgerechtigden stimuleren iets goeds te doen of iets slechts te laten, zal er iets anders moeten worden gedaan. Dompel je eens in de realiteit en doe zelf iets goeds en laat het slechte achterwege. Zoiets.
Iets goeds zou kunnen zijn om een dagje mee te lopen in de Daniel den Hoed of een spoedeisende hulp in de Randstad. Leg het vast op je politieke netvlies en knoop het in je linker of rechter oor, als je daags erna weer op het Haagse pluche een quasi literaire bloemlezing aanhoort en je laat afleiden door de geur van een zakje lavendel die het misselijkmakende van een venijnige zinsnede zou moeten verbloemen. Een verbloemlezing dus eigenlijk.

Iets goeds zou kunnen zijn om de retoriek tijdens de debatten eens uit de vastgelopen groefjes te trekken en te laten gaan over overeenkomsten in plaats van altijd maar polarisatie aan te jagen door de tegenstellingen te benadrukken. Het onderwijs roept ook al decennia lang dat het eigenlijk beter gaat als we de plussen belonen eerder dan wanneer we de minnen bestraffen. Ik zie toch maar zelden, in welk departement dan ook, dat die les wordt geleerd.
Het departement van Justitie en Veiligheid, daar werkt men met bestraffen van de minnen. Althans dat zouden ze moeten doen. Eerlijk gezegd lezen we iets te vaak dat het daar toch ook niet soepeltjes verloopt. Sommige straffen komen wel erg als beloning over. Dan leer je de stemmers natuurlijk niet dat ze iets slechts moeten laten.

De Haagse bestuurders moeten vooraf wel besluiten is goeds, groots en niet voor niets te willen doen. Dat vraagt geen woorden, maar…u raad het al, daden. Het systeemdenken moet plaats maken voor het mensdenken.

Het dilemma is natuurlijk simpelweg het huishoudboekje. Het niets dus. De staatskas, en ook ons eigen potje, nijpt al een tijdje. We zijn als ‘consument’ weliswaar baas in eigen huishoudbedrijf, maar als we onze super handige scanner in de superboodschappengigant er op nazien, kunnen we bijna niets goeds meenemen. Suikers worden overal in gestopt en worden verborgen beschreven. Zout is niet weg te denken. Het verschil tussen vegetarisch en veganistisch wordt niet overal goed begrepen en plastic is in overvloed nog in gebruik. Wil je dan echt boosdoenervrije of -arme producten in je kar of mandje leggen, dan schrik je van de prijs. Terug in het schap dus. En de Dijsselbloemen, Wiebesen en Hoekstraatjes van Nederland krijgen de staatsbegroting niet rond als ze alle opcenten van de Shells, Phillipsen, Unilevers en de vele dagelijkse bekeuringen zouden moeten missen. Die laatste is gewoon de kift omdat ik na 2 jaar tijd weer eens een snelheidsovertreding van 4km met Euro 39 heb moeten bekopen.

We schipperen nog even door in ons gezinnetje. We proberen slechts het goed en goeds te omarmen. We huisvesten het allemaal: suikervrij, vega met en zonder ‘n’ op het eind en ook de bekende allesdrinker en dito eter, de omnivoor met een kleine neiging naar carnivoor tijdens en na.

Goeds is mooi, groots is machtig en niets is zeker.

Een gedachte over “goeds, groots en niets

  1. ‘Heine heeft gelijk. Weinig is wijzer dan het oude: Verbeter de wereld en begin bij jezelf. De overheid doet dat niet. Zij verbetert zichzelf niet. Wel de wereld. Denkt zij. Uit deze illusie krijg je de overheid heel moeilijk. Dat heeft de maken met inlevingsvermogen. De overheid moet de samenleving echt begrijpen. De samenleving de overheid ook. Maar je kunt je alleen inleven in een ander als je zélf niet groot of groots bent. Dan pas zie je de ander staan. De overheid is heel groot. De samenleving ook. En beide hebben ook een Ego van jewelste. Dus zien ze elkaar niet voor wat ze zijn. En begrijpen ze elkaar niet. Dan krijg je de maatregelen waar ‘Heine zijn twijfels over heeft. — Het goede moet uitsluitend en zonder baatzucht uit jezelf komen. Zonder dat er iets tegenover staat. Alleen geven. Niets krijgen. Dat is goed. Waarachtig goed. Goeds uit goed. Dit beschavingsideaal is een kleine 2019 jaar oud. Volgende week gedenken we het feit dat we de grondlegger ervan ter dood gebracht hebben. Was een bedreiging, voor het volk en voor de overheid. Wég met die man! Eerst de man en zijn ideaal opnieuw doen opstaan. Dan praten we verder.

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s