het nieuwe nu, of juist het oude

“Kom niet in mijn aura bitch.” We zullen het nog heel lang kunnen horen. Dit zinnetje uit de hit van Ali B, Judeska en Poke bereikt een grote groep jongeren dit jaar. Het jaar 2020 dat we niet snel meer zullen vergeten. Wereldwijd zijn we in de ban geraakt van het Corona-virus.

Meer dan dat we een virus tegen het lijf zijn gelopen, zijn we tegen onszelf aangelopen. Eerst reageerden we misschien wel laconiek. Of zou gelaten en gemakzuchtig een betere beschrijving zijn? Na enkele weken, als het aantal sterfgevallen, dat in verschillende landen toegedicht wordt aan dit virus, snel stijgt, reageerden we geschokt. Of zou geslagen meer van toepassing zijn?

Er zijn landen die volledig op slot gaan. Een algehele lockdown. Er zijn landen, zoals Nederland, die kiezen voor een intelligente(re) lockdown. Geen land of natie wordt gespaard. Het Verre Oosten, Zuid-Europa, De Verenigde Staten en ook het Afrikaanse continent wordt niet gevrijwaard. Het dodelijke virus vindt een weg van mens naar mens. We doen het allemaal zelf.

“We”? Wie zijn “we” eigenlijk? Wat leren “we” in deze periode over onszelf? Natuurlijk is het noodzaak dat “we” eerst het virus leren kennen om het te kunnen overmeesteren en te voorkomen dat “we” moeten toezien dat miljoenen van “ons” eraan zullen overlijden. Wat mij zo opvalt, is dat bij niemand echt duidelijk is bij welke groep men zich nu eigenlijk wil aansluiten. Het ene moment is iemand begaan met een slachtoffer en zijn of haar naasten. Het andere moment keert deze persoon zich tegen de tot expert gebombardeerde medici en politici, alsof zij de schuldigen zijn. Waar is dan “the bigger picture”? Waarbij we ons realiseren dat we allemaal tot hetzelfde ras behoren: de mens. Het “samen met de medemens” ligt gruwelijk op de pijnbank en nog presteren we het om tegen elkaar uit te varen in plaats van het met elkaar aan te pakken en een oplossing te vinden. De zuurgraad onder de medemens is vele malen griezeliger dan het Corona-virus.

Zoals altijd zal er een middel komen dat dit ene virus gaat verslaan. Eerst een vaccin, daarna een 2e en volgende generaties vaccins. Natuurlijk. Het eerste vaccin zal er zo snel komen als maar enigszins mogelijk is. Het zal verre van “volledig effectief en veilig” zijn om de doodeenvoudige reden dat daar niet voldoende tijd voor is. Van alle vaccins die door experts ontwikkeld zijn, is al decennia bekend bij de WHO dat deze niet gegarandeerd veilig en effectief zijn, voor alle situaties waarin ze worden toegediend. Het is net zo lang bekend als dat het naar buiten toe ontkend is geweest. Dat is althans mijn persoonlijke mening, op grond van allerlei voors en tegens die ik voorgeschoteld krijg in tal van media.

Nu kan ik natuurlijk alinea’s lang schrijven over de complotten die talrijk worden gedeeld via de sociale en minder sociale media. Zou kunnen. Ook kan ik best een paar regels schrijven over hoe onnatuurlijk het is om hele eco-systemen af te breken en toch heel verwonderd te reageren, als er hele kleine levensvormen tevoorschijn komen waar we geen of onvoldoende weet van hadden, omdat deze juist binnen dat eco-systeem hun eigen omgangsvormen hadden. Zou ook kunnen. Of ik zou helemaal los kunnen gaan over de ongelooflijk kortzichtige randdebielen die maatregelen aan hun laars lappen en daarmee niet alleen zichzelf, maar juist ook anderen in gevaar kunnen brengen. Kan ik beter niet doen.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Is dat dan wijsheid van vroeger die nu goed zou passen in het nieuwe nu?
Wees loyaal, koop lokaal. Vroeger vanzelfsprekend, vandaag de dag bijna cruciaal geworden om de kleinschalige MKB-er nog overeind te houden.

Ik zou van die laatste ook wel willen maken: wees sociaal, koop lokaal. Die ligt echt voor het oprapen.

Laat ik eens inzoomen op dit laatste zinnetje.
Het kan door mijn leeftijd komen, maar ik heb een andere tijd meegemaakt waarin het fenomeen “vitaal beroep” nog niet bestond. Mijn opa was de trotse eigenaar van een supermarkt. De eerste zelfbedieningswinkel in onze regio. Opa ‘Heine met een stomme H. Mijn andere opa was, voordat hij zijn winkel in fournituren opende, jarenlang met zijn koffers langs de deuren gegaan. Kleinschalige MKB-ers. Dat begrip bestond toen ook nog niet. Middenstanders waren beide heren. Harde werkers met een hele belangrijke sociale functie. Alle middenstanders hadden een sociale functie.

Met opa ‘Heine reed ik op zaterdagochtend mee om de boodschappen thuis te brengen bij de klanten. Het boodschappenboekje ging dan mee terug. Het rekje met lege melkflessen, de blaffende honden, de achterdeur die gewoon nog open stond, terwijl niemand thuis was. Prachtige tijd.

Naast de supermarkt was er de kaasboer, de slager, de groenteman, de bakker, de drogist en zo had je voor alles wel een winkel. Echt een prachtige tijd. Op zaterdagochtend deden we boodschappen voor de hele week, en door de week haalden we alleen kleine beetjes die we dagvers wilden kopen. Bij elke winkelier even bijpraten met Jan en alleman, Zo was je weer op de hoogte van alles wat er zich in de omgeving afspeelde. Had je iets niet, dan niet getreurd. Dat komt dan volgende week wel.
Vandaag is het anders. Er is meer afstand. Er is minder sociaal. Hoe kan het dan toch dat we juist nu aan social-distancing moeten doen? Nog erger dan het al was. Of laten we ons dat aanpraten? Volgens mij komen we er juist nu achter dat we het sociale zo missen en dat afstand geen enkele rol speelt om sociaal te kunnen en te willen zijn.

Een goede vriend en collega van me schreef er onlangs ook over (Column Bart Ploemen). Bart en ik hebben vaker dat soort gelijke gedachten. We zijn een beetje uit hetzelfde hout gesneden. Hij in Limburg en ik in Zeeland. Maakt dat verschil? Nee, dat is juist het punt. We wonen een kleine 200km bij elkaar vandaan en zijn erg sociaal aangelegd. We bellen, mailen of sturen een whatsappje. We krijgen wat mee van elkaar via Facebook en we kunnen elkaar een beetje lezen zo nu en dan. Dat lezen is voor meer uitleg vatbaar dan slechts het letterlijke lezen. Dat komt door het sociale uitwisselen dat we af en toe doen.

Terug naar “wees sociaal, koop lokaal”. Iets kopen moet erg leuk zijn en blijven. En hoe luxer hetgeen je koopt is, hoe leuker het koopproces zou moeten zijn. Bart en ikzelf begeven ons al decennia in de wereld van de woninginrichting. We noemden ons een tijdje “woonmodernisten” om er iets meer richting aan te geven. We zijn gewend aan het feit dat de kern van ons werk sociaal is. Onze klanten praten met ons, wij luisteren en komen bij de klant aan huis. Hoe sociaal wil je het hebben? Prachtig werk. Dankbaar werk. Afstand speelt geen rol. Nou ja, de eerste anderhalve meter is recent wat belangrijker geworden dan daarvoor. Het zal ons niet weerhouden van ons werk. We zijn niet bang voor die 150cm. Die zal tijdelijk zijn, in die zin dat interieurwensen niet zullen worden aangepast aan die 150cm. We zitten thuis met het gezin gewoon aan tafel of voor de buis, we staan samen in de badkamer of de keuken. Die 150cm is echt niet binnen het huishouden in te voeren. Bij ons thuis heeft elk gezinslid zijn eigen kleur handdoek. Dat was al zo. Er wordt alleen vaker gewassen en er liggen handschoentjes op de pak. De handgel is toegevoegd en zal niet meer verdwijnen. Vrienden en familie komen deze zomer niet meer genieten van de oergezellige BBQ. Dat halen we later weer in. Dit aanpassingsvermogen is kenmerkend. Dat beheersen we tot in de puntjes. Thuis zowel als op het werk.

Op het werk is het wel iets lastiger. Eerlijk is braaf. Vanzelfsprekend moet de klant wel het vertrouwen blijven hebben in onze sociale vaardigheden met de bekende maatregelen. Dat is prachtig. We bieden ze 1-op-1 alle mogelijkheden in onze grote showroom. Maak even een afspraak en de hele winkel is voor jou. We komen evenzo goed nog aan huis. Heb vertrouwen. We hebben ons handgel en maatregelen in de smiezen en respecteren die.
Als ook toeleveranciers dat vertrouwen weer krijgen en onze bestellingen worden aangeleverd, zijn we weer waar we wezen moeten. Het zal nog wel wat voeten in de aarde hebben. Maar we kunnen en willen voort met plezier in het dagelijks leven. Dus koop, zoals altijd, waar u zin in heeft. Maar mag ik dan wel vragen om er ook in dat kopen plezier te hebben? Dat is zoveel aangenamer. Ook nog zonder mondkapje en waar mogelijk zonder handschoentjes, die me toch alleen maar aan de tandarts doen denken, maar wel met verscherpt zicht op hygiëne.

Dat is het nieuwe nu. Al was dat vroeger gewoon. Weet u nog: rust, reinheid en regelmaat.

Ik ben het met Bart eens. Social distancing is heel wat anders dan 150cm ruimte laten. Ruimte voor iemands aura.

reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s